De vraag die je altijd kunt stellen als teamcoach

De vraag die je altijd kunt stellen als teamcoach

 

 

“Ik snap niet dat je het projectplan gewoon naar de gemeente hebt gestuurd. Dit is toch niet wat we hadden afgesproken?” zegt Cynthia duidelijk geïrriteerd.

“Maar je hebt toch je input kunnen leveren?”
Kay snapt er duidelijk niets van. Hij haalt zijn schouders nog eens op. Ondertussen komt het stoom bij Cynthia bijna uit haar oren.

Ik ben een managementteam aan het coachen.
Kay, Cynthia, Bram, Kira en Jin vormen het managementteam.
Kay en Cynthia geven allebei leiding aan een team.
Samen zijn ze verantwoordelijk voor een groot project.
Daar zijn veel van hun teamleden bij betrokken.
Het project vraagt om veel uitwisseling in werk en kennis tussen de teams.

Tussen Kay en Cynthia loopt het niet zo soepel.

“Dan moet je wel iets doen met wat ik zeg” reageert Cynthia vinnig. “Je maakt het plan nu af zoals het jou goeddunkt. Dat is toch geen samenwerken?”

Nu richt ze haar blik op mij.

“Wat vind jij daar nu van?”

 

Als een team een appel op je doet

Ja, lekker dan. Leg het bij mij neer.
Ik merk dat ik het er warm van krijg.
Ik heb de neiging om op het appel in te gaan.
Maar dat wil ik niet.
Dus ik haal nog even diep adem.

Dan stel ik de luie vraag die je altijd in teams kunt stellen.
Ook als je het zelf even niet meer weet.

De luie vraag die altijd kan

“Wat gebeurt er nu?” vraag ik rustig.
Daar moet ik flink moeite voor doen want
inwendig ben ik nog flink onrustig.
Ik houd er niet zo van als teams op deze manier aan mij trekken.
Rustig blijven is dus een uitdaging op zich.

“Wat gebeurt er nu?
Wat gebeurt er nu?
Dat zie je toch zelf?
Ik vraag gewoon of hij iets met mijn input wil doen
en hij snapt er zogenaamd niets van.
Razend word ik daarvan” tiert Cynthia verder.

“Ja, dat zie ik” zegt Kay droog.

Dan blijft het stil.
De rest van het team begint ongemakkelijk te schuiven op zijn stoel.

Wat doet het team als het spannend wordt?

Kira vraagt zich hardop af
“Ik weet niet wat of wat we nu aan het doen zijn zin heeft hoor.
Ik vind het nu een beetje zonde van mijn tijd. Ik heb het hartstikke druk. Kunnen we door? “
Ze kijkt mijn kant op.

Bram schuift op z’n stoel heen en weer.
“Ik vind het wel goed dat we het er nu eens over hebben,
Zeker met de teamcoach erbij.
Misschien lukt het ons nu wel om eruit te komen”.

Dat was niet helemaal wat ik bedoelde.
Misschien moet ik mijn vraag even herhalen.

De kracht van herhaling

“Wat gebeurt er nu?”
“Ik ben boos en Kay reageert daar niet op” zegt Cynthia.
Kay trekt zijn wenkbrauwen op, maar zegt niets.
“Gebeurt er nog meer?” vraag ik door.
“Ja, de rest bemoeit zich er niet mee of zegt dat we verder moeten. Heel irritant.”
“Gebeurt dat vaker?” vraag ik.
“Zeker, eigenlijk altijd” geeft Cynthia aan.

“Herkennen jullie dat?”

Strategisch aankijken

Deze keer richt ik me niet tot Cynthia of Kay,
maar juist tot de andere drie teamleden.

Kira zucht.
“Ja, dit gaat vaker zo.
Meestal laten we ze maar even bekvechten.
Het heeft toch geen zin om iets te zeggen.
Vermoeiend vind ik het wel.
En zonde van mijn tijd”.
Bram en Jin knikken instemmend en gaan er nu eens goed voor zitten.

Ik kijk naar Kay en Cynthia.

Het begint nu wat ongemakkelijk te worden.
Ik laat dat even bestaan.
Pff, het duurt lang.

Dan neemt Jin het woord.
“Ik zou het wel fijn vinden als jullie dit soort gesprekken
gewoon met z’n tweeën zouden voeren.
En ons daar niet mee lastig zouden vallen.”
Hij kijkt naar z’n schoenen.

“Goh”, zegt Kay, “ik heb me nooit gerealiseerd dat jullie er last van hebben.
Dat is helemaal niet mijn bedoeling.
Ik krijg het alleen in mijn eentje niet voor elkaar
om mijn punt bij Cynthia duidelijk te maken.
Dus doe ik het in het managementteam.
Dan hoop ik altijd op jullie steun.”

“Zo moeilijk ben ik toch ook weer niet?” maakt Cynthia er een grapje over.

“Nou, eerlijk gezegd wel.
Ik weet gewoon niet wat ik moet doen om jou tevreden te stellen.
Het lijkt of ik het nooit goed doe” geeft Kay aan.
“Ik voel me altijd te kort schieten”.

Cynthia zucht eens diep.

“Hoe zijn jullie nu met elkaar in gesprek?” vraag ik.
“Het lijkt alsof Cynthia en Kay nu voor het eerst echt naar elkaar luisteren” zegt Bram.
Jin en Kira knikken instemmend.

Cynthia en Kay zitten er nog wat bedremmeld bij.
Maar de eerste, schoorvoetende, stap is gezet.

 

Wil je ook aan de slag met slimme interventies in teams. In onze training luie teamcoaching leer je er alles over. Ga je liever online aan de slag? Dan is onze online training teamcoaching misschien iets voor jou.

 

Over Firijn

Firijn ontgrendelt de kracht van groepen.

Er zit zoveel meer in een soepel werkend team. Meer plezier, meer inzet, meer commitment, meer snelheid en vooral: meer resultaat. In omzet, in klanttevredenheid, in prestaties, in efficiency, in kwaliteit. Om dat er uit te halen, moet je soms wél stevig ingrijpen. En dan heb je aan ons een goeie.
We hebben een behoorlijk afwijkende werkwijze van de meeste andere coaches.

In alles wat we doen nemen we de groep als geheel als uitgangspunt – niet het individu. Omdat we geloven dat échte verandering, verandering die blijft, alleen in de onderlinge dynamiek kan plaatsvinden. Het is de interactie die teams kan bouwen en breken.

Ben je geïnteresseerd geraakt? Aarzel in dat geval niet om contact met ons op te nemen. Wij zijn er voor je. En voor je team.

Wat nooit gezegd wordt…

Wat nooit gezegd wordt…

 

Teams hebben soms hete hangijzers die maar niet opgelost lijken te worden. Steeds komt het onderwerp weer op tafel. Maar datgene wat echt besproken moet worden lijken ze uit de weg te gaan.

Daar staan ze dan op een lijn.
Niet op één lijn.

Ik vroeg ze om zichzelf een plek te geven
aan de hand van deze vraag:
Hoe flexibel schat je in dat jouw collega’s jou vinden?

Waarom?

Hete hangijzers in teams

Elk team heeft zo haar hete hangijzers.
Bij dit team (en vele met hen) is dat het thema flexibiliteit.
De normen zijn intussen duidelijk.
Men weet wat de organisatie van hen verwacht.
Dat scheelt al een heleboel.
Ook is er nu een gemeenschappelijke definitie.

Toch speelt er onder de waterlijn nog genoeg.

De lijn (in Miro) loopt van 1 tot 10.
Brenda en Kees zetten zichzelf op 10.
Lisette en Nisa staan op 7.
Naima en Karin op een 5,5
en Iva zet zichzelf op een 3,5.

Ik gok dat dit het onbesproken onderdeel van het thema is,
waardoor het team steeds in herhaling valt
zonder echt verder te komen.

De eerste stap is gezet.
En dan valt het stil.

Feedback vragen

Wie wil feedback vragen?
Of ongevraagd feedback geven?

“Nou, ik wel” zegt Brenda.
“Ik denk dat ik heel flexibel ben.
Ik werk regelmatig ’s avonds nog
En volgens mij ben ik altijd goed bereikbaar.
Hoe en wanneer ik mijn uren inzet, maakt me ook niet zoveel uit.
Daar kies ik ook zelf voor.
Ik heb geen kinderen meer thuis.
Ik vind het ook echt niet erg om zo flexibel te zijn.
Maar ik kan me ook voorstellen dat dit voelt als druk.
Klopt het dat ik op die 10 sta? En hoe ervaren jullie dat?”

Wat volgt is een mooi gesprek over groepsdruk.
Hoe mensen opkijken tegen Brenda
en haar ook graag volgen.
Waarom het zo belangrijk is om zelf te beslissen
of je drie stappen extra wilt zetten
terwijl niemand dat van je vraagt.

Toch moet het heetste hangijzer nog benoemd worden.

Na Brenda vragen ook andere teamleden feedback.
Er wordt daarnaast ongevraagd feedback gegeven.
Gelukkig ook mooie complimenten.

Mijn blik gaat naar de 3,5 van Iva.
Ze vraagt niks. Zegt niks.
En ze krijgt ook niks.

Ik voel dat ik het daar warm van krijg.
(gelukkig functioneert mijn lijf ook in een online situatie als signaalgever)
Ik ben vast niet de enige.

De interventie

“Iva, jij hebt jezelf op de laagste positie gezet.
In hoeverre ben je nieuwsgierig of anderen jou daar ook zien?”
vraag ik.

(die interventie had veel luier gekund, bedenk ik me)

“Nou, daar ben ik eigenlijk best benieuwd naar” zegt Iva.
Niemand geeft antwoord op de impliciete vraag die ze stelt.

“Welke feedback wil je van het team?”

“Nou, ervaren jullie mij zo?”

“Ik wil daar wel wat over zeggen” begint Lisette.
“Ik zou je een half jaar geleden zetten waar je nu staat.
Nu niet meer.
Ik zou je nu op een 5,5 zetten.
Ik vind je echt gegroeid.
Je bent meer benaderbaar voor mij.
Je denkt meer mee als er gaten opgevuld moeten worden
en ik vind je veel minder star.”

Iva gaat rechtop zitten.
Ze is weer zichtbaar op het scherm aanwezig.
“Dat vind ik echt fijn om te horen!
Ik heb daar ook aan gewerkt.

Brenda vult aan: “Ik ben het eens met Lisette.
Ik ervaar nog wel dat het verdelen van extra taken een issue is.
Ook bij jullie, Naima en Karin.
We hebben met elkaar afgesproken dat we dat een teamprobleem maken
in plaats van een probleem van enkelen
maar ik ervaar nog niet dat jullie daaraan meedoen”

Now we’re talking.

Wil je beter worden in teamcoachen? Met minder energie meer bereiken? Kijk dan eens naar ons aanbod voor managers en teamcoaches.  

Over Firijn

Firijn ontgrendelt de kracht van groepen.

Er zit zoveel meer in een soepel werkend team. Meer plezier, meer inzet, meer commitment, meer snelheid en vooral: meer resultaat. In omzet, in klanttevredenheid, in prestaties, in efficiency, in kwaliteit. Om dat er uit te halen, moet je soms wél stevig ingrijpen. En dan heb je aan ons een goeie.
We hebben een behoorlijk afwijkende werkwijze van de meeste andere coaches.

In alles wat we doen nemen we de groep als geheel als uitgangspunt – niet het individu. Omdat we geloven dat échte verandering, verandering die blijft, alleen in de onderlinge dynamiek kan plaatsvinden. Het is de interactie die teams kan bouwen en breken.

Ben je geïnteresseerd geraakt? Aarzel in dat geval niet om contact met ons op te nemen. Wij zijn er voor je. En voor je team.

De undercover vraag in teams

De undercover vraag in teams

 

In teams waar weinig verbinding is vergeten teamleden om elkaar vragen te stellen. En dan geen undercover-vragen maar echte vragen waarop je het antwoord wil horen. Dat lijkt simpeler dan het in werkelijkheid is.

“Hoe kan ik jou dan helpen Carina?
Want weet je nog dat kwaliteitstraject?
Toen hebben we daar ook een hele discussie over gehad
En toen legde ik je al uit dat het voor mij heel lastig is
om jou vanuit mijn expertisegebied te helpen.
Ik heb daar simpelweg niet de connecties die Thomas wel heeft…..”

Eric praat nog een hele tijd door.

Ik zie op het scherm dat Carina volledig afhaakt.

Stel een echte vraag

“Misschien kun je je vraag nog een keer stellen?” stel ik voor.
Eric kijkt verbaasd. Hij denkt even na.
En zegt “Welke vraag bedoel je?”.

Tja, als hij het al niet weet.
Hoe kan hij dan van Carina verwachten
dat zij de vraag nog paraat heeft.
Laat staan dat ze een antwoord geeft.

Ik help hem even op gang:
“Je vroeg: “Hoe kan ik jou dan helpen Carina?”

“Ah, die bedoel je. Nou, Carina vind je dat ik jou kan
helpen op dat gebied?”

Carina glimlacht.
“Ja, Erik ik vind dat zeker.
Ik zou graag samen op willen trekken.
Dus aan het begin van een project samen kijken
wie erbij betrokken moeten worden.
En dan samen besluiten wie welke rol moet vervullen,
zodat dat helder is.
Volgens mij zijn er genoeg projecten
waar mijn expertise van toegevoegde waarde kan zijn.
En daar word ik nu niet in betrokken.”

Ik zie Erik op het scherm zijn wenkbrauwen optrekken en zuchten.
“Daar gaan we weer”, lijkt hij te denken.
Blijkbaar is dit niet de eerste keer dat ze het hier over hebben.
En ook nu lijkt het niet tot een oplossing te leiden.

“Ja, daar heb je zelf natuurlijk ook een rol in.
Als je vindt dat je bij een project aangehaakt had moeten worden
Dan moet dat bespreken.
Ik heb je vaak genoeg gemaild met de vraag of je bij een afspraak kunt zijn.
Meestal lees je die mail niet, of je komt niet naar de afspraak.
Dus dat schiet niet op.
Je snapt toch wel dat je er iets voor moet doen?”.

De undercover vraag

Pff, ik vind het een vermoeiend gesprek.
De oordelen en meningen schieten over de tafel.
Er is weinig verbinding.

En dat is logisch.
Met al die undercover-vragen.

Die undercover-vragen zien we veel in teams met weinig binding.

Wat het zijn?
Vragen die worden verpakt in een woordenbrij,
meestal omdat ze spannend zijn om te stellen.

Of vragen die helemaal geen vraag zijn,
maar eerder een mening.

Vragen als:
Vind je dan niet dat…?
Is het een idee dat….?
Je bent het toch met me eens dat…?

Dat zijn geen vragen die voor verbinding zorgen.

Meer verbinding in teams

Voordat je een vraag kunt stellen die voor meer verbinding zorgt
moet je eerst bij jezelf checken of je het antwoord wel wilt weten.

Als je antwoord niet wil weten,
stel de vraag dan niet.
Geef gewoon je mening, dat is wel zo duidelijk.

Een leuk experiment voor de komende tijd.
Kijk bij een volgend overleg eens
hoeveel vragen er aan elkaar worden gesteld.
Hoeveel vragen worden er bedolven onder informatie?
En hoeveel van die vragen zijn helemaal geen vragen,
maar een mening of een oordeel?

Hou jezelf en jouw collega’s erop alert.

Laat ons weten wat het jou en jullie oplevert!

Wil jij leren hoe je de dynamiek in groepen sneller leert zien en slim leert gebruiken om teams in beweging te krijgen? In februari starten we weer met een training luie teamcoaching. Er zijn nog twee plekken vrij. Klik hier voor meer informatie

Over Firijn

Firijn ontgrendelt de kracht van groepen.

Er zit zoveel meer in een soepel werkend team. Meer plezier, meer inzet, meer commitment, meer snelheid en vooral: meer resultaat. In omzet, in klanttevredenheid, in prestaties, in efficiency, in kwaliteit. Om dat er uit te halen, moet je soms wél stevig ingrijpen. En dan heb je aan ons een goeie.
We hebben een behoorlijk afwijkende werkwijze van de meeste andere coaches.

In alles wat we doen nemen we de groep als geheel als uitgangspunt – niet het individu. Omdat we geloven dat échte verandering, verandering die blijft, alleen in de onderlinge dynamiek kan plaatsvinden. Het is de interactie die teams kan bouwen en breken.

Ben je geïnteresseerd geraakt? Aarzel in dat geval niet om contact met ons op te nemen. Wij zijn er voor je. En voor je team.

Vertrouwen is een keuze

Vertrouwen is een keuze

 

“Ik weet niet of ik het nog kan.
Er is zoveel gebeurd.
Dat heeft echt het vertrouwen geschaad.
Daar hebben we allemaal last van.”
Een aantal teamleden knikt bevestigend.

Ronald vult zijn collega Berry aan:
“Heb je een beetje mee gekregen wat er allemaal gebeurd is?”

“Een beetje” antwoord ik bedremmeld.
Ik voel nattigheid.

Ronald gaat er eens goed voor zitten
en richt zich tot de leidinggevende
“Ja Tineke, het is natuurlijk niet persoonlijk bedoeld,
maar we zijn zo beschadigd door onze leiding.”

Wat volgt is een zorgvuldige uiteenzetting van de geschiedenis.
Speciaal voor mij.
En voor Tineke, de leidinggevende.

Niet weer die ouwe koe

De drie nieuwe teamleden haken zichtbaar af.
Ze zijn stil.
Onzichtbaar.
Alsof ze denken: ‘tegen zoveel leed kunnen we niet op’.

Tineke, de leidinggevende, onderbreekt Ronald:
“Hoe vaak gaan jullie me dit nog inwrijven?!”

“Nou, we wrijven het je toch niet in.
Ik probeer het je alleen uit te leggen.” Reageert Ronald gestoken.

“Maar hoe verwacht je dat ik mijn werk kan doen
als jullie mij die geschiedenis steeds in de schoenen blijven schuiven?”

Ah, het is duidelijk een patroon dus.

“Maar wij kunnen die geschiedenis toch niet zomaar uitwissen?!”
reageert Marlies verontwaardigd.

Imke, één van de nieuwe teamleden, veert even op maar zegt niks.
Het is alsof ze wil zeggen: “Ja , echt wel!
Klaar met die ellendige geschiedenis van jullie!”

Beschadigd vertrouwen

“Ik snap dat jullie vertrouwen beschadigd is” zegt Tineke
“en daar kan ik niks aan veranderen.
En intussen heb ik wel steeds te dealen
met jullie argwaan bij elke afspraak die we maken.”

“Waarom lukt het jullie niet om het verleden achter je te laten?” vraagt Marlies.
Het is duidelijk een vermomd oordeel.

“Kun je de ongecensureerde versie geven?” vraag ik Marlies.
Ze snapt gelukkig gelijk wat ik bedoel.

“Nou, ik wil eigenlijk zeggen dat ik het best ingewikkeld vind
dat er zo’n verleden ligt en dat collega’s daar zoveel pijn van hebben.”

“Krijg je nu de ongecensureerde versie?” vraag ik aan Berry.
Berry schudt nee.
“Volgens mij zeg je nu nog niet alles.
Misschien wil je ons duidelijk maken dat je
een beetje klaar bent met ons gezeur over het verleden?”
zegt hij terwijl hij ontwapenend glimlacht.

“Ja, daar komt het wel op neer.
Ik ben hier niet voor niets komen werken.
Ik wil graag samen vooruit komen.
En nu blijven jullie maar hangen in het verleden.”

“Tja, dat kan ik me best voorstellen” zegt Berry.

“Nou, zeg mij dan maar hoe ik dat vertrouwen
ineens weer terug krijg” zegt Monique emotioneel.

“Ja, dat weet ik ook niet” zegt Marlies.

Vertrouwen is een keuze

Karin is al die tijd stil geweest. Tot nu.
“Kun je niet besluiten om Tineke te vertrouwen?

Het blijft stil.

“Denk je dat dat kan?” vraagt Marlies.
“Dat je dat zomaar besluit en dat het dan werkt…?”

“Jazeker” vul ik aan.
“Het is niet makkelijk, maar in zekere zin is vertrouwen een keuze.
Het komt niet zomaar uit de lucht vallen.
Je kunt er zelf sturing aan geven.”
“Dus je wilt zeggen dat ze ook kunnen besluiten
om Tineke te vertrouwen?” vraagt Marlies.
“Ja inderdaad.” Beaam ik.

“Werkt dat echt zo?” pruttelt Marlies na.
Er wordt voorzichtig gekeken richting de collega’s
die zoveel hebben meegemaakt.

Ze zijn stil.
Op een goede manier.

Een mooi moment om het onderwerp af te sluiten.
Niet doorduwen nu.
Eerst een nachtje slapen.

Gelukkig hebben ze morgen nog een dag met elkaar.

Wil je ook leren hoe je met weinig moeite grootse resultaten bereikt met teams? Er zijn nog een paar plekken vrij voor onze training ‘luie teamcoaching met grote impact‘

 

Over Firijn

Firijn ontgrendelt de kracht van groepen.

Er zit zoveel meer in een soepel werkend team. Meer plezier, meer inzet, meer commitment, meer snelheid en vooral: meer resultaat. In omzet, in klanttevredenheid, in prestaties, in efficiency, in kwaliteit. Om dat er uit te halen, moet je soms wél stevig ingrijpen. En dan heb je aan ons een goeie.
We hebben een behoorlijk afwijkende werkwijze van de meeste andere coaches.

In alles wat we doen nemen we de groep als geheel als uitgangspunt – niet het individu. Omdat we geloven dat échte verandering, verandering die blijft, alleen in de onderlinge dynamiek kan plaatsvinden. Het is de interactie die teams kan bouwen en breken.

Ben je geïnteresseerd geraakt? Aarzel in dat geval niet om contact met ons op te nemen. Wij zijn er voor je. En voor je team.

Niet weer een teamdag

Niet weer een teamdag

 

Een teamdag organiseren om met elkaar te werken aan verbetering…. Klinkt als een goed plan. Zeker als het team genoeg te verbeteren heeft en iedereen dat ook nog eens onderkent. Toch kun je ook in die situatie soms beter geen teamdag organiseren. Het kan heel goed meer schade geven dan winst. Hoe dat werkt en wat je in dat geval kunt doen, lees je in ons blog. 

“Het is een echt een team met veel passie” zegt de manager oprecht.
Zij spreekt vol lof over ieders individuele kwaliteiten.

“Alleen de samenwerking loopt niet echt soepel”,
zo legt de manager uit.
“Gezamenlijke projecten komen wel van de grond
maar worden niet afgemaakt,
teamvergaderingen worden slecht bezocht
en mensen zijn vaak niet voorbereid.

Gevolg is dat veel teamleden hun eigen boontjes doppen.
Ze werken zich drie slagen in de rondte,
vragen weinig hulp
en vinden eigen wielen uit in de uitoefening van hun vak.
Intussen loopt de werkdruk steeds verder op.”

“Dat moet anders kunnen”, vindt de manager,
die vijf maanden geleden vol goede moed
aan haar nieuwe baan is begonnen.

Na de kennismaking met de manager besluiten
we een kennismaking met het team te organiseren.
“Dat is zinvol want”, zo vertelt de manager ons, “ze zijn nogal kritisch”.
Zo gezegd, zo gedaan. We plannen een korte bijeenkomst.

Kennismaking met het team

Als het tijd is om te starten zijn nog maar drie van de achttien mensen aanwezig.

Om de beurt druppelen teamleden binnen.
Dat lijkt iedereen de normaalste zaak van de wereld te vinden.
Dan vragen ook nog eens vier mensen of we eerder dan gepland kunnen afronden.
Wij houden ons even stil.
Weer niemand die opkijkt van dit gedrag.
Genoeg werk aan de winkel lijkt ons.

Bij de start van de bijeenkomst is men afwachtend.
Mensen blijven stil en leunen achterover.
We kunnen slecht zien wat ze denken of voelen.
Niemand spreekt zich echt uit.

Dit rijmt niet helemaal met het beeld van een passievol team dat de manager ons schetste.

Dan doen we een check-in om beeld te krijgen
bij de verbeterpunten die het team ziet voor zichzelf
en de urgentie die ze daarbij ervaren.

Team in de weerstand

Eén van de vragen is: wat dacht je op weg hier naartoe?

Patrick stapt als eerste naar voren:
“Ik dacht: kon ik maar aan het werk. Ik wil hier helemaal niet zijn.”
Prompt stappen zo’n twaalf teamleden mee.

De manager verschiet van kleur.
Wij ook een beetje.

We vragen om toevoegingen.
Ellen stapt naar voren:
“Dit wordt de zoveelste poging om te werken
aan versteviging van onze samenwerking.
Met alle respect, ik vind echt dat verbetering nodig is,
maar we hebben al zoveel pogingen gedaan…
Ik geloof niet meer dat het gaat werken.”

Saida vult aan: “Het gaat na zo’n dag drie weken beter
en daarna zakt alles weer in.”

Langzaam beginnen we te snappen waar ze vandaan komen.

Interventie-moe

Dit team is interventie-moe.

Ze kennen het kunstje wel.
Elke twee jaar is er een teambuilding
en dan wordt hetzelfde gesprek gevoerd.
Ze eindigen vol goede moed met de beste voornemens
en daarna gaan ze weer aan het werk.

Geen stokken achter de deur,
geen evaluaties,
niemand die elkaar scherp houdt op de gemaakte afspraken.

Niks meer dodelijk dan dat.

Niet zomaar een teamdag

Dus aan alle teams en managers
die de hei op gaan om hun samenwerking te versterken:
DOE HET NIET.

Tenminste, niet als je daarna geen tijd hebt of neemt
om stevig opvolging te geven aan de gemaakte afspraken.

Liever geen teaminterventie
dan een interventie zonder opvolging.

Want een interventie zonder opvolging,
zorgt voor meer frustratie dan het team ooit kende.
Hebben ze zich eindelijk uitgesproken en dan gebeurt er weer niets mee!
Het al zo taaie proces van een verandering wordt zo mogelijk nog taaier.

Weet waar je ja tegen zegt

Een teamdag is makkelijk gepland.
Ja zeggen tegen een teamdag is ook makkelijk gedaan.

Maar zegt het team ook ja tegen de inspanning die dat van hen vraagt,
na de teamdag?

Onze tip: bespreek dit expliciet van te voren met je team.
Misschien concluderen jullie wel dat nu niet het moment is,
omdat het team nu overloopt en de urgentie van de teamdag niet torenhoog is.

Met dit team gingen we dat gesprek ook aan.
Ze besloten dat de teamdag kans van slagen had,
mits ze die drie maanden later zouden plannen.

Ze realiseerden zich dat ze voorheen
veel te hoge verwachtingen hadden van de teamdag an sich
en zélf niets hadden gedaan om er goed vervolg aan te geven.

Dat besef maakte dat ze het proces nog een kans gingen geven.

Wil je weten hoe wij aankijken tegen teamcoaching? Lees dan ook dit artikel van ons.