Als een team onbewust onbekwaam is

Als een team onbewust onbekwaam is

 

We zijn halverwege een sessie met een team verpleegkundigen.
Het gaat al even over het gedrag van ‘sommige collega’s buiten de afdeling’.

“Dat doet ze omdat ze macht wil hebben”
zegt Marieke met overtuiging in haar stem.
In één kort statement heeft ze de intenties van haar collega (die er niet bij is) geduid.

Ik kijk rond wat haar collega’s hiervan vinden.
Maar eigenlijk weet ik het antwoord al.
Ze vinden er niet zoveel van.
Sterker nog, het valt ze niet eens op
dat al de hele dag aannames worden gedaan
over het gedrag van anderen.

Als luie interventies niet werken

Ik probeer een luie vraag:
“Welke vragen of reacties roept dit op bij jullie?”
Ik kijk naar de mensen die nog weinig hebben gezegd.

Ze kijken me met verschrikte ogen aan.
“……vragen?” zegt Denise vertwijfeld.
De rest blijft stil.
Pfff, dit gaat een zware dobber worden.

Ongeschreven regels

Na de lunchpauze maken ze een top drie van hun ongeschreven regels.
Ik besluit even af te wachten wat daar uit komt.

In de top drie komen duidelijke patronen terug
Er worden openhartige gesprekken gevoerd.
Rake opmerkingen gemaakt.

Maar de meest bepalende ongeschreven regel zie ik niet terug:
We doen hier regelmatig aannames zonder die bij elkaar te toetsen.

Ik besluit dat ze onbewust onbekwaam zijn op dit gebied.
Dan hebben luie interventies geen zin.

“Mag ik er één toevoegen?” vraag ik.
Gretig knikken ze.

Ik schrijf in stilte de ongeschreven regel op.

En vooruit, ik probeer nog één luie interventie.
Ik blijf stil.

………

“Kun je die uitleggen?” vraagt Mariska.

Patronen helder maken

“Ja, dat kan ik uitleggen.
Het valt me de hele dag al op dat jullie heel weinig vragen stellen aan elkaar.
Als je niks vraagt, ga je vanzelf aannames doen
over wat je hoort en ziet in de samenwerking.
Die aannames heb ik vaak zien langskomen.
Zojuist nog, toen het gedrag van een collega uitgelegd werd
als macht willen hebben.
Er worden allerlei negatieve aannames gedaan
over de intenties achter haar gedrag,
zonder deze bij haar te toetsen.
Volgens mij is dat precies wat de negatieve roddelsfeer in jullie team versterkt.”

Het blijft weer stil.
De hoofden zijn zichtbaar druk in de weer.

“Wie herkent dat?”

“Ja, ik herken dat wel.
Dat doen we inderdaad.” zegt Ayden.
“Maar hoe lossen we dat dan op?”

“Dat zegt ze toch net?” zegt Marieke nu.
“We moeten meer vragen stellen.”

Ik vraag ze prioriteiten te bepalen door een selectie te maken
uit de zeven ongeschreven regels die op de flap staan.
Welke ongeschreven regels willen ze als eerste aanpakken?
Ze brengen allemaal twee stemmen uit.
Iedereen geeft minstens één stem aan de ongeschreven regel over aannames.

Eerst zullen ze door moeten hebben wanneer ze die aannames doen.
Van onbewust onbekwaam naar bewust onbekwaam.

Ze spreken een codewoord af voor als er aannames gedaan worden
zonder deze te checken.

Successen vieren

Een week later spreek ik de leidinggevende,
die tijdens de teamsessies wijselijk haar mond hield.

“Ik had het niet verwacht, maar vandaag stonden vijf verpleegkundigen bij de balie te kletsen over een andere collega, toen één van hen ineens zei:
‘volgens mij is dit een aanname die je doet’
Zo tof!
En het kwartje viel!”

“En heb je ze een vet compliment gegeven?!” vraag ik.
“Oh ja goeie, dat ben ik helemaal vergeten..”

De eerste stappen zijn gezet.

Ga je eens als team gedragen

Ga je eens als team gedragen

Werk je in of met een team met zelfstandige professionals? Wordt er regelmatig geklaagd over hoge werkdruk? Grote kans dat iedereen zelf het wiel aan het uitvinden is. Hoog tijd om je te gaan gedragen als team.

“En dan vraagt ze ook nog aan mij of ik op de afdeling ga werken!

Ik snap het gewoon niet. En ik weet ook helemaal niet of ik dat wil.
En of ik dat erbij kan hebben” snikt Marja.
Haar tranen zijn net opgedroogd van de huilbui die ze zojuist had.

Ze werkt zich helemaal te pletter.
Weet bijna niet hoe ze het allemaal voor elkaar moet krijgen.
Op deze manier vindt ze er in ieder geval
helemaal niets meer aan.

Wat zelfstandige professionals onder druk doen

Ik ben aan de slag met een team verpleegkundigen.
Ze werken allemaal als zelfstandige professionals.
Hebben enorm veel passie voor hun patiënten en hun vak.
Dat noemen wij hart- en -ziel teams.

De keerzijde van deze teams is dat die
keigoede professionals het vaak
allemaal alleen gaan zitten uitvogelen.
Soms omdat ze vinden dat ze het zelf het beste weten,
soms omdat ze bang zijn om door de mand te vallen.
Er wordt in deze teams in ieder geval keihard gewerkt.
Maar de vraag is of er ook slim wordt gewerkt.

Van jouw probleem een teamprobleem maken

Ik stel Marja daarom de vraag:
“Heb je dit met je collega’s besproken?”

Ze kijkt me even verdwaasd aan.
“Hoe bedoel je?”

“Nou, met je collega verpleegkundigen?
Dit heeft toch ook impact op hun werkzaamheden.” zeg ik.

“Je bedoelt dat we dit in het team bespreken?” vraagt Marja.

“Ja, natuurlijk!”, zegt Steffi, “Dat zou wel slim zijn.
Want als jij op die afdeling gaat werken dan kunnen wij
niet meer op je terugvallen voor het testen van patiënten.
Dus dat gaat ons ook zeker aan.”

De rest van het team knikt instemmend.

Voor het eerst heb ik het idee dat het team zich ook als team begint te gedragen.

Marja slaakt een zucht van verlichting.
Er lijkt letterlijk een last van haar schouders te vallen.
“Dat zou ik wel fijn vinden” zegt ze nog wat aarzelend.

Wanneer je pas echt een team bent

“Dan kunnen we samen de gevolgen voor ons team
en voor de patiënten doornemen.
Samen een besluit nemen of we dit slim vinden, wie het gaat doen en wat we daarvoor moeten laten.
En dat terugkoppelen aan de manager.” zegt Steffi.
Die moet dan beslissen of ze het nog steeds verstandig vindt om een van ons op de afdeling in te zetten.

“Zullen we het nu meteen even op een rijtje zetten?
Dat geeft jou misschien rust, toch Marja?” Winnie pakt voortvarend door.

Wat volgt is een levendig gesprek over de voor- en
nadelen van de inzet van Marja op de afdeling.
Ze komen met elkaar tot een plan dat ze in een
volgend overleg met het MT gaan bespreken.

Bundelen van krachten

De kracht van dit soort teams
is dat ze heel veel zelfstandig op kunnen lossen.
Maar in hun drang naar vrijheid en zelfstandigheid
slaan ze soms door.

Zo wordt er soms door meerdere teamleden aan hetzelfde gewerkt.
Terwijl iedereen klaagt over de hoge werkdruk.
Zonde van de tijd en de energie.

Door met elkaar stil te staan bij wat je als team
samen wilt doen en wat vooral niet
kun je echt de individuele krachten bundelen
en verspilling van tijd en energie voorkomen.

Wil je ook leren hoe je met simpele, luie interventies soms veel meer voor elkaar krijgt in teams? Met minder energie meer bereiken? Kom dan in september naar onze training ‘luie teamcoaching met grote impact’. Klik hier voor meer informatie.

Over Firijn

Firijn ontgrendelt de kracht van groepen.

Er zit zoveel meer in een soepel werkend team. Meer plezier, meer inzet, meer commitment, meer snelheid en vooral: meer resultaat. In omzet, in klanttevredenheid, in prestaties, in efficiency, in kwaliteit. Om dat er uit te halen, moet je soms wél stevig ingrijpen. En dan heb je aan ons een goeie.
We hebben een behoorlijk afwijkende werkwijze van de meeste andere coaches.

In alles wat we doen nemen we de groep als geheel als uitgangspunt – niet het individu. Omdat we geloven dat échte verandering, verandering die blijft, alleen in de onderlinge dynamiek kan plaatsvinden. Het is de interactie die teams kan bouwen en breken.

Ben je geïnteresseerd geraakt? Aarzel in dat geval niet om contact met ons op te nemen. Wij zijn er voor je. En voor je team.

Een teamcoach is geen Eva Jinek!

Een teamcoach is geen Eva Jinek!

Vragen stellen is als teamcoach heel belangrijk. Maar het stellen van veel vragen is geen garantie dat een team ook werkelijk in beweging komt. 

“Kun jij jouw blik ondertitelen, David?”
David kijkt me aan. En haalt zijn schouders op.
De rest van het team richt zich nu naar mij.
Ze zijn benieuwd hoe ik dit ga oplossen.

Vragen stellen

Nu houd ik wel van een uitdaging.
Dus vraag ik David opnieuw:
“Die blik die je net trok kun je die toelichten?”
“Nou gewoon” zegt David.
“Hoe bedoel je gewoon?“ vraag ik neutraal.
“Ik vind het allemaal erg lang duren.” Geeft David aan.
“Wat precies vind je lang duren, David?”
“Nou, dit overleg en het hele proces enzo.”
“Wat zou jij dan willen?” vraag ik.
Het lijkt erop dat we een goed gesprek hebben.
De rest van het team kijkt doodstil toe.

Eva Jinek-alarmbel

Dan gaat mijn Eva Jinek-alarmbel af.

Misschien moet ik die even uitleggen.

De Eva Jinek-alarmbel betekent voor mij
dat ik, als teamcoach, heel veel vragen stel.
Meestal gericht op één persoon uit de groep.
Misschien zelfs wel fantastisch goede vragen.
Dat voelt best lekker, want je voelt dat er zaken worden uitgesproken.

Maar daar help ik het team niet verder mee.

Nu ja, de meningen zijn erover verdeeld.

Hoe je een team wel helpt!

Maar wij vinden dat je een team beter helpt
door ze te leren elkaar die briljante vragen te stellen.

Natuurlijk kun je het best een keer eentje voordoen,
maar daarna moeten ze toch echt zélf aan de bak.

Want anders hebben ze prima gesprekken als jij er bij bent.
Maar zodra jij weg bent worden die spannende vragen niet meer gesteld.
Worden er weer aannames gedaan zonder te checken of die kloppen.
Dan valt het team gewoon weer keihard terug in de oude patronen.
Ze hebben immers niet zelf geleerd hoe ze die op kunnen lossen met elkaar.

Een andere vraag

Zodra ik me bewust ben van de Eva Jinek-alarmbel moet ik hard aan de slag.
Eerst met al die stemmetjes in mijn hoofd
die zeggen dat het stom is dat ik weer in deze valkuil ben getrapt
of dat het wel lang duurde voordat ik het in de gaten kreeg.
Als ik me heb herpakt, gelukkig binnen een paar tellen,
stel ik een andere vraag.

“Wat valt jullie op aan dit gesprek?”

Het blijft stil.

“Dat jij allerlei vragen stelt?” probeert Sheima.
Ik knik.
“Zouden jullie die vragen ook aan elkaar kunnen stellen?” vraag ik.
“Tuurlijk” zegt John stoer.

“Wil je het eens proberen, John?” moedig ik aan.

“Nou, David, ik ben eerlijk gezegd best benieuwd hoe jij kijkt naar
die nieuwe werkwijze die we hebben geïntroduceerd.”

David haalt zijn schouders op.
“Daar wil ik best iets over zeggen.
Ik vind het op dit moment waardeloos.”

“Wat vind je precies waardeloos?” vraagt John door.

Achterover leunen

Wat volgt is een gesprek waarbij teamleden
de één na de andere vraag stellen.
Ik ga steeds verder achterover leunen.
Er worden vragen gesteld in plaats van aannames
te doen of voor elkaar in te vullen.
Langzamerhand komt er steeds meer verbinding.

Ondertussen moet ik wel even verwerken dat ik niet langer nodig ben.
Want een team dat je nodig heeft of lijkt te hebben
is best een lekker gevoel.

Toch weet ik dat dit ze verder helpt.

Over Firijn

Firijn ontgrendelt de kracht van groepen.

Er zit zoveel meer in een soepel werkend team. Meer plezier, meer inzet, meer commitment, meer snelheid en vooral: meer resultaat. In omzet, in klanttevredenheid, in prestaties, in efficiency, in kwaliteit. Om dat er uit te halen, moet je soms wél stevig ingrijpen. En dan heb je aan ons een goeie.
We hebben een behoorlijk afwijkende werkwijze van de meeste andere coaches.

In alles wat we doen nemen we de groep als geheel als uitgangspunt – niet het individu. Omdat we geloven dat échte verandering, verandering die blijft, alleen in de onderlinge dynamiek kan plaatsvinden. Het is de interactie die teams kan bouwen en breken.

Ben je geïnteresseerd geraakt? Aarzel in dat geval niet om contact met ons op te nemen. Wij zijn er voor je. En voor je team.

Wil je meer verhalen en tips over hoe je met minder energie meer uit je samenwerking kunt halen?

Samenwerken voor gevorderden staat boordevol herkenbare teamverhalen, met praktische tips om van elke samenwerking een feestje te maken. Bestel hier de paperback of het e-book.

Het dilemma van veiligheid in teams

Het dilemma van veiligheid in teams

Psychologische veiligheid in teams. Belangrijk om aandacht aan te besteden. Maar soms kapen teamleden onbedoeld het hele teamproces door te schermen met uitspraken als ‘het is hier onveilig’. Soms moet je onveiligheid in een team juist opzoeken om de veiligheid te doen terugkeren.

“Het is ook niet veilig genoeg in dit team
om elkaar feedback te geven.” Zegt Maria.

“Wie herkent zich daarin?” vraag ik
Er gaan handen omhoog.

Lia vult aan: “je weet hier nooit bij wie het allemaal terecht komt.”

“Welke vragen roept dit op, die je aan elkaar wilt stellen?” probeer ik.
Het blijft stil.
Ze kijken me glazig aan.

Ik begin te snappen waarom het hier onveilig is.
Ik ben net een half uur binnen
en de eerste patronen rondom veiligheid zijn zichtbaar.

De patronen

De grootste monden in het team spreken feiten-taal (het is …).

Ook spreken ze veelal namens het hele team (“wij vinden…”)
Ik voel weinig ruimte voor tegenspraak.

Verder wordt gesproken over roddel en achterklap
waar niemand in het bijzonder op aangesproken wordt.

Tot slot stelt niemand vragen.
Tussen de regels door wordt van alles gezegd
en niemand vraagt door.

Over onveilig gesproken!

Eigen lijf als instrument

Ik voel onrust in mijn onderbuik.
Spanning in mijn kaken.

Ik kijk rond en zie dat ik niet de enige ben last van spanning heeft.

Alles in mij zegt dat ik dit niet hardop moet zeggen,
dan gaat vast mijn kop eraf.

Ik raap mijn moed bij elkaar.

“Ik ben nu een half uur binnen
en ik voel de spanning in mijn lijf stijgen.
Zijn er meer mensen die dat hebben?”

Allerlei alerte ogen kijken me aan nu.
Het blijft nog even stil.

Dan gaan er voorzichtige handen omhoog,
van teamleden die nog weinig gezegd hebben.
Er komen nog geen woorden.

Ik kijk naar Noor.
Noor kijkt boos.

Steeds praten over veiligheid creëert onveiligheid

“Noor, wat gaat er allemaal door jouw hoofd?”

“Nou, eerlijk gezegd heb ik het idee
dat we ook wel een big deal maken
van die veiligheid.
Dat ik soms denk: kunnen we niet gewoon aan het werk.
Al dat gelul over elkaar en over de sfeer.
Daarom had ik ook helemaal geen zin in deze bijeenkomst.”

“Heb je het idee dat praten over onveiligheid helpt?”

Noor aarzelt even.

“Nee, ik heb het idee dat het daar juist onveiliger van wordt.
Iedereen trekt onmiddellijk de handrem aan
en er wordt juist niks meer openlijk besproken”

“Wil je eens toetsen hoe jouw collega’s daar naar kijken?”

“Ja, dat wil ik wel.
Hoe denken jullie daarover?
Zou het kunnen dat we het juist onveilig maken
door het er steeds over te hebben?”

“Nou, dat denk ik niet.” Zegt Maria fel.
Andere teamleden gaan weer in terug in hun hok.
Het valt meteen stil.
“Dan zal het wel aan mij liggen” zegt Noor.

“Heb je iedereen gehoord nu?” vraag ik aan Noor.

“Nee, ik geloof het niet.” Antwoordt Noor.

“Ik wil er wel wat over zeggen….”
Begint Laura voorzichtig.

Excuses om niet te bewegen

“Ik denk dat Noor misschien een punt heeft.
We zitten hier omdat we allemaal willen werken
aan een gezondere aanspreekcultuur in ons team.
Dan helpt het niet als we maar over onveiligheid blijven praten.
Misschien moeten we dat ook niet steeds als excuus blijven aanvoeren
om elkaar niet aan te spreken.”

Ze kijkt onzeker rond.

“Ja, ik vind het heel spannend om dat te zeggen merk ik…”

“Nou ik vind het nogal wat dat je zegt dat we het als excuus gebruiken” zegt Maria.

“Maar ze heeft wel een punt.” Reageert Mark.
“Zolang we blijven roepen dat het onveilig is
en dat we daarom elkaar niet aanspreken,
komen we nooit verder.”

“Sterker nog” vul ik aan.
“Door steeds over onveiligheid te spreken en het als reden te gebruiken
om geen feedback te geven, hou je de onveiligheid in stand.
Want de oordelen druipen van jullie communicatie af.
Ze worden alleen niet uitgesproken.”

Psychologische veiligheid herstellen

Ik deel mijn observaties van de start van de bijeenkomst.
Langzaam maar zeker beginnen meer kwartjes te vallen bij het team.

“Hoe is het nu met de veiligheid gesteld?” vraag ik.

“Nou je zo zegt: stukken beter” zegt Mark.
“Er komen geluiden op tafel die ik nooit eerder hoorde.
Nog een beetje voorzichtig maar het begin is er.
En volgens mij wordt er ook beter geluisterd.”

De meeste teamleden knikken opgelucht mee.

Maria nog niet.
Die is stiller dan ooit.

Bert merkt het gelukkig op.
“Maria, je bent zo stil..”

“Laat me maar even.
Ik moet het nog even op me in laten werken.”

Niemand begint gelukkig met sussen of pamperen.
Het is goed zo.

Voor nu dan.

Over Firijn

Firijn ontgrendelt de kracht van groepen.

Er zit zoveel meer in een soepel werkend team. Meer plezier, meer inzet, meer commitment, meer snelheid en vooral: meer resultaat. In omzet, in klanttevredenheid, in prestaties, in efficiency, in kwaliteit. Om dat er uit te halen, moet je soms wél stevig ingrijpen. En dan heb je aan ons een goeie.
We hebben een behoorlijk afwijkende werkwijze van de meeste andere coaches.

In alles wat we doen nemen we de groep als geheel als uitgangspunt – niet het individu. Omdat we geloven dat échte verandering, verandering die blijft, alleen in de onderlinge dynamiek kan plaatsvinden. Het is de interactie die teams kan bouwen en breken.

Ben je geïnteresseerd geraakt? Aarzel in dat geval niet om contact met ons op te nemen. Wij zijn er voor je. En voor je team.

Wil je meer verhalen en tips over hoe je met minder energie meer uit je samenwerking kunt halen?

Samenwerken voor gevorderden staat boordevol herkenbare teamverhalen, met praktische tips om van elke samenwerking een feestje te maken. Bestel hier de paperback of het e-book.

Hoe blije kuikens tegenspraak organiseren in hun team

Hoe blije kuikens tegenspraak organiseren in hun team

 

“Nou, ze heeft er zin in” zegt Lenny cynisch.
Met een schuin oog kijkt ze naar Wilma
die met haar armen over elkaar
en een norse uitdrukking is gaan zitten.

 

We hebben een teambijeenkomst met een verpleegkundig-team
waar de samenwerking niet optimaal verloopt.
Gelukkig mag het live deze keer.

Wilma is tijdens de vorige online-bijeenkomst (uit ons laatste blog)
door de rest van het team genegeerd
toen ze een kritische opmerking plaatste.
Dus ik snap wel dat ze niet overloopt van enthousiasme.

Wat gebeurt er allemaal?

Ik vraag of iedereen voor 100% aanwezig kan zijn.
“Hmpf”, doet Wilma, “ik heb natuurlijk wel wat beters te doen.”

Lenny de leidinggevende kijkt hulpeloos mijn kant op.
Ze had al aangegeven dat ze opzag tegen deze teambijeenkomst.
Ze was bang dat Wilma de boel zou verstieren.
Blijkbaar gebeurt er precies waar ze bang voor was.

Ondertussen zie ik Eliah en Nora een blik uitwisselen.

“Kunnen jullie je blik ondertitelen, Eliah en Nora?“ vraag ik.
Eerst kijken ze me verbaasd aan.
Wanneer ik stil blijf begint Eliah te praten:
“Tja, zo gaat het nu bijna altijd, zo vermoeiend”
Eliah kijkt Nora en Lenny aan en haalt zijn schouders op.
“Dit schiet dus niks op”

Help, het wordt spannend!

Ik voel de stress in mijn lijf schieten.
Als ik dit al voel, dan voelt Wilma dit vast nog veel erger.
“Snapt iemand wat Eliah bedoelt?” vraag ik terwijl ik de groep rond kijk.

“Nou gewoon, dat we allemaal enthousiast zijn en
dat zij het weer verpest” zegt Lenny.
Nora knikt driftig mee.
“Je zegt zij, volgens mij zit ze hier. Kun je het tegen haar zeggen Lenny?” vraag ik.

Lenny begint ongemakkelijk op haar stoel te schuiven.
Dat snap ik goed, want de spanning is goed voelbaar.

“Nou ja” begint Lenny. “Wat wel een beetje lastig is, is
dat elke keer als we lekker bezig zijn
of een goed idee hebben, dan ben jij dat niet.
Dat vind ik wel vermoeiend”

De andere kant van het verhaal

“Wat?!” zegt Wilma kwaad.
“Ik krijg niet eens de kans om iets te zeggen.
Jullie luisteren nooit of laten me niet eens uitpraten.
Dan moeten jullie het zelf maar weten.
Als jullie die patiënten planning zelf willen doen prima.
Ik ben het niet van plan, ik zou niet weten hoe en wanneer”.

“He wat? Patiënten planning zelf doen?” vraagt Eliah.
“Daar weet ik niets van”

“Dat heb ik toch echt vorige keer aangegeven,
maar jullie wilden niet naar me luisteren.” raast Wilma door.

“Ervaar je dat dit vaker gebeurt?” vraag ik Wilma.

“Regelmatig, dan luisteren ze niet.
Om er een paar maanden later achter te komen
dat ik helemaal gelijk had. 
Het lijkt wel niet door te dringen wat ik zeg.”
Zegt Wilma schouderophalend.

“En nu?” vraag ik.

“Dit helpt in ieder geval niet” zegt Nora.
“Ik heb helemaal nog niet gehoord dat we de
patiënten planning zelf moeten doen.
Als ik heel eerlijk ben luister ik vaak niet echt meer als Wilma gaat praten.”

Ik wijs alleen even naar Wilma.

De eerste stap

Gelukkig, herpakt Nora zich.

“Oké Wilma. Laat ik heel eerlijk zijn.
Ik luister niet altijd als je iets zegt.
Ik word er namelijk een beetje moe van.
Het lijkt alsof we het nooit goed doen.
En als we denken dat we lekker bezig zijn
dan heb jij altijd wel iets wat niet goed is.
Dat vind ik jammer.”

Het blijft even stil.
Wilma slikt.
Nora kijkt naar haar schoenen.
Het is nog fragiel,
maar het lijkt of er ruimte komt.

De driedeling in teams

Dus stel ik voor om een werkvorm te doen.
“Deze werkvorm gaat over de driedeling in teams.
Natuurlijke rollen in die in elk team zichtbaar zijn
namelijk: trekkers, volgers en rebellen.
En de kwaliteiten en de valkuilen van deze rollen.
Misschien kunnen jullie met elkaar in gesprek gaan
over hoe jullie ervoor kunnen zorgen
dat jullie elkaars kwaliteiten juist benutten.
In plaats van op elkaars irritatie te werken.”

Even later delen ze met elkaar
wat ze nodig hebben van elkaar nodig 
om de kwaliteit van alle rollen goed tot z’n recht te laten komen.

Wilma krijgt nu eindelijk echt de ruimte van het team
om de wens uit te spreken dat haar opmerkingen worden meegenomen.
Meer mensen staan op die aangeven zich soms niet gehoord te voelen.
Het team spreekt af meer oog en oor te hebben voor kritische noten.
Onder voorwaarde dat het constructief gebeurt.

Ze zijn vaak een stel blije kuikens met elkaar.
Hartstikke mooi, maar in al het enthousiasme
zien ze regelmatig iets over het hoofd.
Ze spreken met elkaar af hoe ze in het overleg
ruimte inbouwen voor de opmerkingen van Wilma.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wil je ook leren hoe je met simpele, luie interventies soms veel meer voor elkaar krijgt in teams? Met minder energie meer bereiken? Kom dan in februari naar onze training ‘luie teamcoaching met grote impact’. Klik hier voor meer informatie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Over Firijn

Firijn ontgrendelt de kracht van groepen.

Er zit zoveel meer in een soepel werkend team. Meer plezier, meer inzet, meer commitment, meer snelheid en vooral: meer resultaat. In omzet, in klanttevredenheid, in prestaties, in efficiency, in kwaliteit. Om dat er uit te halen, moet je soms wél stevig ingrijpen. En dan heb je aan ons een goeie.
We hebben een behoorlijk afwijkende werkwijze van de meeste andere coaches.

In alles wat we doen nemen we de groep als geheel als uitgangspunt – niet het individu. Omdat we geloven dat échte verandering, verandering die blijft, alleen in de onderlinge dynamiek kan plaatsvinden. Het is de interactie die teams kan bouwen en breken.

Ben je geïnteresseerd geraakt? Aarzel in dat geval niet om contact met ons op te nemen. Wij zijn er voor je. En voor je team.

Over dwarsliggers en azijnpissers in teams

Over dwarsliggers en azijnpissers in teams

 

Is er in jouw team iemand die regelmatig dwarsligt, de boel vertraagd of kritische vragen blijft stellen? Dat is meestal niet voor niets. Ze vervullen vaak een belangrijke functie voor het team. 

“We hebben het allemaal te druk om nu ook de
planning voor de nieuwe patiënten erbij te gaan doen.
Dat moeten ze gewoon zelf doen, dat kan best hoor.”
Wilma kijkt strak de camera in.
Ze slaat haar armen over elkaar en leunt naar achter.
Ze heeft haar zegje gedaan.

 

Negeren van een teamlid

Ik zie weinig reactie bij haar collega’s.
Een enkel knikje, iemand haalt z’n schouders op.
Niemand die haar tegen spreekt.
Eigenlijk überhaupt niemand die
echt reageert op wat ze zegt.

Het blijft even stil.

Dan pakt Eliah de draad van het overleg weer op.
Hij geeft aan wat de bedoeling van de planning is.
Het gezicht van Wilma verandert langzaam in een donderwolk.

De rest lijkt het niet te zien, of negeert het volkomen.
Er is in ieder geval niemand die het in z’n hoofd haalt om
Wilma opnieuw bij het gesprek te betrekken.
Ze kijken wel lekker uit.

Dwarsliggen

Wilma zorgt er namelijk vaak voor dat de boel vertraagt.
Ze is kritisch. Ziet altijd overal valkuilen.
Klaagt steen en been.
En ze grijpt elk overleg of koffiemoment aan om
haar verhaal te doen.

De rest van het team laat het meestal gelaten over zich heen komen.
Als ik de leidinggevende er op en later moment
naar vraag dan zegt ze:
“Ach, dat is Wilma. Zo doet ze altijd.
We laten haar meestal maar even.
Uiteindelijk gaat ze toch wel mee in de verandering.
Het duurt altijd even en geeft wat gedoe,
Maar tot nu toe gaat ze toch gewoon mee.”

Een belangrijk functie

Deze keer is het dus een Wilma, maar ik heb ook al
Bert, Teun, Yvonne of Jane gezien.
Stuk voor stuk ervaren professionals die
in hun team veranderen in een mopperkont.

De één heel openlijk en luid.
De ander in een vermomde versie.

Ze vervullen blijkbaar een functie voor een team.
Want we komen ze niet voor niets zo vaak tegen in teams.

“Welke functie heeft Wilma voor jullie team?” vraag ik Lenny, de leidinggevende.
Ze moet er even over nadenken.
“Heel eerlijk gezegd houdt Wilma ons scherp
en zorgt ervoor dat we niets over het hoofd zien.
In ons enthousiasme slaan we soms stappen over.
Daar wijst ze ons op. Prima hoor.

Maar ik vind haar tegelijkertijd dodelijk vermoeiend.
Ze kan er met een opmerking voor zorgen dat al
ons enthousiasme om zeep wordt geholpen.”

De leidinggevende zucht ervan.
“En ik ben niet de enige die er zo over denkt.
Er wordt regelmatig bij me over haar gedrag geklaagd.”

Voordat de bom barst

“Wat gebeurt er met het team als je dit zo laat?” vraag ik.
“Tja, dan kunnen we verwachten dat vroeg of laat de bom barst” geeft Lenny aan.
“Want de irritaties lopen inmiddels behoorlijk hoog op.
Ook bij Wilma trouwens, want die geeft aan dat ze zich niet gehoord voelt.”

“Dat kan ik me voorstellen op basis van wat ik heb gezien.
Niemand zei iets en sterker nog, ze werd volkomen genegeerd.” zeg ik.

“Zullen we dit de volgende teamsessie eens bespreken?” stel ik voor.
“Daar kijk ik dan niet naar uit” zegt ze met een schamel lachje.

En heel eerlijk gezegd ik ook niet.
Want ik ben bang dat het geen makkelijk gesprek zal worden.
Maar het is wel nodig om het team een stap verder te helpen.

Hoe dat gesprek verliep? Daarover volgende keer meer.

Wil je leren hoe je patronen bespreekbaar maakt en verandert?
Terwijl je zelf lui blijft? In september start er weer een training Luie Teamcoaching.

Over Firijn

Firijn ontgrendelt de kracht van groepen.

Er zit zoveel meer in een soepel werkend team. Meer plezier, meer inzet, meer commitment, meer snelheid en vooral: meer resultaat. In omzet, in klanttevredenheid, in prestaties, in efficiency, in kwaliteit. Om dat er uit te halen, moet je soms wél stevig ingrijpen. En dan heb je aan ons een goeie.
We hebben een behoorlijk afwijkende werkwijze van de meeste andere coaches.

In alles wat we doen nemen we de groep als geheel als uitgangspunt – niet het individu. Omdat we geloven dat échte verandering, verandering die blijft, alleen in de onderlinge dynamiek kan plaatsvinden. Het is de interactie die teams kan bouwen en breken.

Ben je geïnteresseerd geraakt? Aarzel in dat geval niet om contact met ons op te nemen. Wij zijn er voor je. En voor je team.