Als de olifant in de kamer blijft staan

Als de olifant in de kamer blijft staan

 

Nou, daar staat ie dan.
Een levensgrote olifant.
En hij is net zo eng als gevreesd.

Het conflict dat al jaren als een bom onder het team sluimerde
komt er met volle kracht uit.
In al haar lelijkheid.

Van een conflict tussen twee mensen
is het gegroeid naar een situatie waarin kampen gekozen zijn,
geroddeld en kwaadgesproken wordt.

Er is niets meer over van de constructieve sfeer
waarin het team ooit begon.
Twee kemphanen staan tegenover elkaar.
Geen oogcontact.
Alleen een hoop vuiligheid in de communicatie.
Elke nuance ontbreekt.
Tranen vloeien.

“Ik baal zo enorm dat we nu weer aan het werk moeten.”
Merkt een collega op.
Collega’s knikken bevestigend.
Andere kijken nog verdwaasd voor zich uit.

En ik?
Ik vraag me vertwijfeld af of deze olifant het waard was
om onder het tapijt vandaan te trekken.
Sommige olifanten kun je er maar beter onder laten.
Dat we vandaag die olifant niet uit de weg geruimd krijgen
staat als een paal boven water.

Ik pieker over wat ik hen nog kan bieden
om het enige afronding te geven.
Zachter te maken.

Ik realiseer me dat dat niet kan.
De olifant staat in volle glorie
middenin het team.
Het voelt als een terugslag maar het is een stap.
Een klote stap maar hij was onvermijdelijk.

Ik besluit af te ronden met de check-out vraag:
“welke stap hebben jullie vandaag met elkaar gezet?”

“Het voelt kut, maar dit moest gebeuren”
“Dit sluimerde al jaren. Het moest een keer op tafel”
“…..”
“Het voelt nu meer als een teamprobleem.”
“We hebben dit allemaal laten gebeuren”

We sluiten af met afspraken over
hoe ze met de olifant willen omgaan in de praktijk.

Ze spreken af om extra naar elkaar om te zien.
Regelmatig te informeren hoe het gaat met de ander.
Ze leggen elkaar een verbod op om inhoudelijk
terug te komen op het conflict en alles wat daarover gezegd is.
Er wordt enkel naar emoties gevraagd.
Iedereen steekt een hand op ter bevestiging van deze afspraken.

En dan gaan ze aan het werk.

En ik?
Ik loop nog enigszins beduusd naar buiten.
Veel indrukken te verwerken.
Ik stap op mijn fiets
en richt mijn gezicht naar de zon.

Het team heeft een dijk van een leidinggevende, bedenk ik me.
Het is gaat hoe dan ook goedkomen met dit team.

Wil je hulpmiddelen bij het bespreekbaar maken van kleine en grote olifanten in teams?
Wij ontwikkelden een nieuw teamspel: Olifant in de kamer. Klik hier om het te bestellen.

Op 23 augustus organiseren we een trainingsdag rond de werkvormen bij onze beide spellen (het spel der ongeschreven regels en Olifant in de kamer), voor een eenmalig aantrekkelijke prijs. Klik hier voor meer informatie.

Over Firijn

Firijn ontgrendelt de kracht van groepen.

Er zit zoveel meer in een soepel werkend team. Meer plezier, meer inzet, meer commitment, meer snelheid en vooral: meer resultaat. In omzet, in klanttevredenheid, in prestaties, in efficiency, in kwaliteit. Om dat er uit te halen, moet je soms wél stevig ingrijpen. En dan heb je aan ons een goeie.
We hebben een behoorlijk afwijkende werkwijze van de meeste andere coaches.

In alles wat we doen nemen we de groep als geheel als uitgangspunt – niet het individu. Omdat we geloven dat échte verandering, verandering die blijft, alleen in de onderlinge dynamiek kan plaatsvinden. Het is de interactie die teams kan bouwen en breken.

Ben je geïnteresseerd geraakt? Aarzel in dat geval niet om contact met ons op te nemen. Wij zijn er voor je. En voor je team.

No contract, no glory

No contract, no glory

 

Teamcoaches en leidinggevenden zijn vaak ontzettend blij
met de luie interventies die we hen leren.
Ze geloven oprecht dat teams er meer duurzaam van gaan groeien.
Bovendien scheelt het bakken met energie als je deze interventies in de vingers krijgt.

Er is ook nog een addertje onder het gras.
Na al het enthousiasme over de aangeleerde interventies,
krijgen we steevast deze vraag:
“Teams hebben allerlei verwachtingen van mij.
Het voelt ongemakkelijk om daar niet (meer) aan te voldoen.
Ik verwacht weerstand en ontevreden teams.

Teams willen graag dat jij ‘lastige’ zaken voor ze opknapt.
Daarom hebben ze immers jouw hulp ingevlogen en
daar word je ook nog voor betaald.
Is het dan wel slim om interventies in te zetten
waarbij vooral dat team aan de bak moet
en jij dus niet op allerlei zaken ingrijpt?”

Door schade en schande ontdekten wij hoe belangrijk een goed contract is.
Een contract met de opdrachtgever
en zeker ook met het team waarmee we gaan werken.

Zodat ze precies weten wat we wel en ook niet komen doen.

“Hoe doen jullie dat dan?” is meestal de vervolgvraag.

Nou, zo ongeveer …..

De start van een traject

Als ik eens rondkijk in de groep valt me iets op.
Het lijkt wel of mensen hun adem inhouden.
Ook zie ik opgetrokken schouders en gespannen gezichten.
Ook ik houd mijn adem in en
ik moet moeite doen om mijn voeten te blijven voelen,
Ik voel de spanning die van de lijven af te lezen is ook in mijn lijf.

Het telefoongesprek dat ik voerde met de teamleider
van dit team was heel ontspannen.
Er lijkt niet zoveel aan de hand te zijn in het team.
Dus kan ik deze spanning niet helemaal goed plaatsen.

Hmm, eerst de bovenstroom op orde brengen dan maar.
Misschien kan ik de spanning wat wegnemen door mijn rol
als teamcoach helderder te maken.
Vaak hebben teamleden geen idee wat ze kunnen verwachten.

Dus heet ik iedereen van harte welkom.
Leg uit welk programma ik in gedachten heb.
Wat de leidinggevende en mij betreft kunnen zij
meebepalen waar het deze dag over moet gaan.
Mogen ze versnellen of vertragen waar ze dat nodig vinden.
Ik wil graag dat ze het als hun teamdag ervaren.
Niet als mijn feestje.

Ik vraag ze om deze dag goed voor zichzelf te zorgen.
Dat ze af en toe bij zichzelf checken hoe het gaat.
Ook vraag ik om aan te geven als er behoefte is aan een pauze.

Er worden wat blikken gewisseld.
Op stoelen geschoven.

Mijn rol als teamcoach

Dan leg ik iets uit over mijn rol.
Ik leg het verschil uit tussen een teamcoach,
een facilitator en een trainer (meer hierover lees je hier)

Ik vraag ze om hun invloed te pakken waar dit kan
en niet op mij te gaan zitten wachten.
Als ik vertrokken ben moeten ze het tenslotte ook zonder mij doen.

Zoals bijna altijd stelt iemand de volgende vraag:
“Als je ons laat gaan,
dan kunnen we uren praten zonder besluiten te nemen.” zegt Coen.
Een aantal teamleden knikken instemmend.
“Dus jij gaat niet ingrijpen als dat gebeurt?” Nou lekker dan.”

“Ik zal inderdaad niet zomaar ingrijpen.
Uiteraard zal ik er samen met jullie voor waken
dat het klimaat voor iedereen oké is.

Wat ik wel zal doen als gebeurt wat jij beschrijft
is jullie uitdagen om jullie eigen patronen te zien
en deze zelf bespreekbaar te maken.
Door interventies te doen en ook door verschillende werkvormen in te zetten.
Dat kan betekenen dat het soms even spannend wordt.
Dat vind ik eerlijk gezegd heel normaal.

Is het voor jullie oké als ik jullie help om jullie eigen patronen sneller te zien en te benoemen en jullie vervolgens tips geef die jullie helpen om je doelen te halen?”

Bijna alle handen gaan omhoog.

Eerste positieve signalen herkennen

“Ik merk dat ik het nog een beetje vaag vind” zegt Erin
Hoe gaan we dan merken dat het beter gaat? Kunnen we ook af en toe even evalueren hoe het gaat deze dag?”

“Ik ben blij dat je het zegt. Dit is precies wat ik bedoel met zelf je invloed pakken. Laten we aan het einde van de ochtend en halverwege de middag even stilstaan bij wat jullie op dat moment bereikt hebben en of jullie op de goede weg zitten. Zullen we dat afspreken? Mag ik handen zien als je met deze afspraken instemt?”

Alle handen gaan nu omhoog.

“Zijn er nog andere wensen waar ik rekening mee kan houden?” vraag ik.
“Of zullen we aan de slag gaan?”

“Ik merk dat ik er nu zin in krijg” geeft Sonja aan “Dus laten we beginnen”.

Als ik rond kijk zie ik dat de spanning nog niet helemaal is verdwenen,
maar de hoge schouders zijn wat gezakt en er wordt, gelukkig, weer geademd.
Hoewel er niet echt iets aan de hand leek te zijn in dit team
was er wel degelijk spanning ingeslopen.

Achteraf bleek dat er flink gespeculeerd was over hoe het zou kunnen gaan.
Best logisch dat mensen dan gespannen zijn bij de start.

Wat ons betreft dus extra belangrijk om aandacht te besteden
aan jouw rol als teamcoach.
En helder te zijn over wat het team wel en
wat vooral ook niet van jou kan verwachten.

 

Over Firijn

Firijn ontgrendelt de kracht van groepen.

Er zit zoveel meer in een soepel werkend team. Meer plezier, meer inzet, meer commitment, meer snelheid en vooral: meer resultaat. In omzet, in klanttevredenheid, in prestaties, in efficiency, in kwaliteit. Om dat er uit te halen, moet je soms wél stevig ingrijpen. En dan heb je aan ons een goeie.
We hebben een behoorlijk afwijkende werkwijze van de meeste andere coaches.

In alles wat we doen nemen we de groep als geheel als uitgangspunt – niet het individu. Omdat we geloven dat échte verandering, verandering die blijft, alleen in de onderlinge dynamiek kan plaatsvinden. Het is de interactie die teams kan bouwen en breken.

Ben je geïnteresseerd geraakt? Aarzel in dat geval niet om contact met ons op te nemen. Wij zijn er voor je. En voor je team.

Boosterdag voor teamcoaches

24 juni 2022

Teamcoaching? Nee joh, ga bowlen!

Teamcoaching? Nee joh, ga bowlen!

 

“Het is goed als we als team eens met elkaar kunnen zitten. Dat heeft dit team nu echt nodig. Fijn, als je daar iets in kan betekenen.”

Ik ben in gesprek met een leidinggevende van een administratief team. In Corona-tijd hebben veel mensen thuisgewerkt. En ook nu zien mensen elkaar weinig want iedereen is op verschillende momenten op kantoor aanwezig. Ze zijn elkaar een beetje uit het oog verloren. Nu heeft dit nog niet direct effect op de resultaten, maar de eerste kleine barstjes in de samenwerking beginnen zichtbaar te worden. Er ontstaan kleine irritaties, niet alles wordt meer uitgesproken en er wordt soms over in plaats van met elkaar gesproken.

Om te voorkomen dat de kleine irritaties uitgroeien tot grote problemen wil de leidinggevende graag een dag met het team aan de slag. Hiervoor is ze op zoek naar externe begeleiding. Dan kan ze zelf gewoon meedoen.

Een positieve dag

“Ik wil wel graag dat het een positieve dag wordt. Een beetje leuk en luchtig mag wat mij betreft wel. Het hoeft niet zo’n psychologische praatsessie te worden.”

Inwendig glimlach ik. Wij horen dit soort opmerkingen wel vaker. Leidinggevenden gaan graag met hun team aan de slag, maar willen voorkomen dat een teamdag uitloopt op een groot drama. Heel begrijpelijk uiteraard.

“Ik kan natuurlijk niet garanderen dat het een positieve dag wordt” zeg ik
“Dat hangt er helemaal vanaf of er iets speelt in de onderstroom. En gesprekken over de onderstroom kunnen luchtig verlopen, maar soms ook zwaar worden.
En wanneer er helemaal niets van groot belang speelt in de onderstroom kun je je ook afvragen of je wel met een teamcoach aan de slag wilt. Als de resultaten prima zijn en er slechts wat kleine irritaties zijn vooral omdat mensen elkaar weinig hebben gezien kun je ook voor een alternatief kiezen.”

Het alternatief

De leidinggevende is benieuwd naar dit alternatief.

Met een stalen gezicht zeg ik
“Je kunt ook gewoon gaan bowlen,
Of borrelen, uit eten, of varen in een bootje.”

Stil kijk ik de leidinggevende aan.
Ik merk dat ik het grappig vind, maar ook spannend.
Ik merk het aan mijn adem. Die houd ik in.
Ben ik hier nou mijn eigen bedrijf uit de markt aan het prijzen?

“Hoezo?” vraagt ze.

Opnieuw verbinden

“Nou, heel eerlijk, klinkt het alsof jouw team het nodig heeft
om wat tijd met elkaar door te brengen.
Tijd waarin ze kunnen bijkletsen,
waarin ze kunnen delen wat ze heeft beziggehouden de afgelopen tijd.
Gewoon weer de onderlinge band versterken.
De praatjes die je normaal bij de koffieautomaat hebt,
in de lunchpauze
of als je na een overleg nog even staat na te praten.
Die hebben mensen de afgelopen tijd gemist.
We zien dat teams daardoor wat uit elkaar kunnen groeien.
Natuurlijk kun je dan een teamcoach inhuren, graag zelfs,
maar je kunt je ook afvragen of een gezellige dag
met veel ruimte voor informeel contact niet net zo effectief is” geef ik aan.

De leidinggevende glimlacht.
“Dat is ook niet commercieel!
Maar ik denk wel dat je gelijk hebt.
Hoewel ik bowlen gruwelijk vind.
Misschien moeten we eerst eens beginnen met een leuk teamuitje.
Dan kunnen we daarna altijd nog kijken of het nog nodig is
om met jou aan de slag te gaan.”

“Dat lijkt mij een uitstekend plan.”

Informeel contact doet wonderen

Twee maanden later heb ik opnieuw contact met de leidinggevende.
Ze hebben met het team een wandeling gemaakt langs het strand,
waarna ze lekker zijn gaan eten.
De sfeer was heerlijk ontspannen, er werd veel gelachen en van irritaties was geen sprake.

“Zelfs op de werkvloer lijkt het veel soepeler te lopen” zegt de leidinggevende bijna verbaasd. “Wat een beetje informeel contact kan doen”.

 

 

 

 

 

 

Over Firijn

Firijn ontgrendelt de kracht van groepen.

Er zit zoveel meer in een soepel werkend team. Meer plezier, meer inzet, meer commitment, meer snelheid en vooral: meer resultaat. In omzet, in klanttevredenheid, in prestaties, in efficiency, in kwaliteit. Om dat er uit te halen, moet je soms wél stevig ingrijpen. En dan heb je aan ons een goeie.
We hebben een behoorlijk afwijkende werkwijze van de meeste andere coaches.

In alles wat we doen nemen we de groep als geheel als uitgangspunt – niet het individu. Omdat we geloven dat échte verandering, verandering die blijft, alleen in de onderlinge dynamiek kan plaatsvinden. Het is de interactie die teams kan bouwen en breken.

Ben je geïnteresseerd geraakt? Aarzel in dat geval niet om contact met ons op te nemen. Wij zijn er voor je. En voor je team.

Niet alles hoeft op tafel

Niet alles hoeft op tafel

“Denk je nu dat alles op tafel ligt?”
Vraagt een teamlid mij vlak voor de lunchpauze.
Ze trekt er een quasi onschuldig gezicht bij.

Ik ken dat gezicht.
En die zin.
Ik onderdruk een zucht,
bedenk me of ik hier een luie interventie op wil doen
en besluit dat ik daar teveel ongeduld voor ervaar.

“Nee, dat denk ik niet.” Zeg ik.
Ik blijf even stil en kijk rond.
Vele verwachtingsvolle blikken richten zich op mij.

“Is het nodig dat ‘alles’ op tafel komt?” vraag ik nu.

Verbaasd kijkt ze me aan.
“Denk jij van niet?” vraagt ze me.

De kernopdracht

“Nou, ik vind dat je je kritisch moet afvragen of alles op tafel moet.” antwoord ik.
“Gaat het jullie helpen om je kernopdracht naar beste kunnen uit te voeren
als alles dat er leeft op tafel komt?”
Ik kijk de groep rond.
Mijn ogen blijven hangen op Karin.
Die heeft nog niks gezegd maar haar houding laat zien dat ze zich zit in te houden.

“Ik denk niet dat alles op tafel moet” zegt ze
“En wat is alles?
We hebben in één ochtend al meer naar elkaar uitgesproken
dan in een heel jaar.
En we hebben nu ook duidelijk naar elkaar gemaakt
wat we van elkaar verwachten.
Dat lijkt me een mooi begin.”
Dan kijkt ze onzeker naar haar schoenen en houdt haar mond.
Alsof ze bang is voor de reacties.

Oogsten van de eerste resultaten

“Welke reacties roept dit op?” vraag ik.

Er volgt een gesprek waarin het team trots de oogst van de ochtend bespreekt.
Ze constateren dat mogelijk nog meer op tafel moet maar dat het niet allemaal vandaag hoeft.

Onder die vraag: “Denk je dat alles op tafel is gekomen?”
klinken veel opvattingen door:
• Teamcoach, jij bent verantwoordelijk dat wij alles op tafel leggen;
• We hebben pas een goed team als alles uitgesproken is wat er maar uit te spreken valt;
• Uitspreken is de remedie voor alles.

Wij zijn er helemaal niet zo van overtuigd
dat alles maar op tafel moet in teams.

Als uitspreken schadelijk kan zijn

We kunnen ons genoeg situaties voorstellen waarin uitspreken het team meer kwaad dan goed doet.

Een paar voorbeelden:
• Eén teamlid is het haasje en wordt en groupe aangevallen.
• Teamleden worden aangesproken op gedrag waarvan ze niet eens wisten dat het (on)gewenst was.
• Er zijn onrealistische of onzakelijke verwachtingen naar elkaar en daar rekent men elkaar op af.
• Er is onvermogen in het team: een duidelijk tekort aan competenties bij meerdere teamleden. De organisatie heeft dat laten liggen.

In deze gevallen zal het aanspreken weinig goeds opleveren.

En de meetlat?

De meeste teams knappen enorm op als ze eerst de bovenstroom
met elkaar op orde brengen.
Te beginnen met de vraag: “Wat is onze gezamenlijke opdracht?”
En samen te bepalen welk (samenwerkings)gedrag daarbij hoort.
En welk gedrag vooral niet.
Om zo tot een heldere meetlat te komen.

Daarmee kun je gaan meten.
Meten of iedereen op het gewenste niveau zit.
Of niet.
En waar ondersteuning nodig is om mensen op niveau te krijgen.
En waar niet.

De basis op orde dus.

Want zolang de basis in teams niet op orde is
Is het helemaal niet gek dat er irritaties ontstaan.
Irritaties over verwachtingen, professionaliteit en aanpak.
Gedoe en verschil van mening.

Een goed gesprek is diep genoeg

Dus zolang iedereen vanuit de beste bedoelingen aan het werk is
en er geen heldere meetlat is,
is het volstrekt zinloos om ‘alles’ op tafel te leggen.
Dat zorgt eerder voor achteruitgang en beschadiging van mensen
dan dat het bijdraagt aan de ontwikkeling van een team.
Waag je er vooral niet aan.

Diep graven is niet de heilige graal.
Soms mag je veel blijer zijn met een ‘normaal’ gesprek
waarin verwachtingen eindelijk eens expliciet worden gemaakt.

Als teams zich gedragen zoals hun klanten

Als teams zich gedragen zoals hun klanten

 

“Pardon?” hoor ik mezelf nog net niet hardop zeggen.

Dit is al de derde keer dat ik teamleden
gesprekken met hun cliënten hardop hoor herhalen
terwijl ze allerlei scheldwoorden gebruiken.

Ze werken met autistische jongeren
die om allerlei redenen niet meer thuis kunnen wonen.
Het is een pittige doelgroep.
Er is regelmatig grensoverschrijdend gedrag
en er zijn in toenemende mate escalaties.

Ik besluit nog niet direct in aannames te schieten
en eerst een checkvraag te stellen.
“Gebruiken jullie woorden als kut, klote en tyfus
ook echt in gesprekken met cliënten?”

“Ja, ik wel eigenlijk”, zegt Ronan
“Daardoor heb ik ook makkelijker aansluiting.”
“Ik ook”, vult Levi aan.
“Je levelt toch echt makkelijker als je hun taal spreekt.”
De rest knikt mee.

Geen anders denkenden hier, is mijn conclusie.
Althans niet op het eerste gezicht.
Ik kan vandaag ook geen teamleider aankijken.
Die zit ziek thuis.

Is het nodig?

“Is het nodig dat jullie dezelfde taal spreken en levelen?
Het is natuurlijk niet mijn vak,
maar ik zou denken dat ze een volwassene tegenover zich moeten hebben
die zich juist anders positioneert dan zij.
Dat lijkt mij nodig om cliënten overtuigend te kunnen begrenzen.
En dat is hard nodig, hoor ik jullie zeggen.”

Het blijft even stil.

“Ja, goede vraag.” zegt Marieke na een tijdje.

“Is het een discussie waard?” vraag ik.
“Nou, wat mij betreft niet.” zegt Joeri.
Ronan en Levi knikken bevestigend.
Daarmee lijkt het klaar.
De rest blijft in zijn hok.

Het andere geluid

“Geldt dat voor iedereen?” vraag ik.
“Nee, voor mij dus niet”, zegt Marieke,
“Ik vind het wél een discussiepunt.
Ik vraag me af of we misschien juist escalaties kunnen voorkomen
als we niet altijd vriendjes hoeven te worden met de cliënten.”
Milan reageert: “Ja, daar ben ik het mee eens. Ik vind het zeker een discussie waard.”

Parallelle processen

“Mag ik nog wat meer vertellen over wat er zou kunnen spelen in jullie team?” vraag ik.
“Graag” reageert Ronan.
“Wat je vaak ziet gebeuren is dat teams gedrag uit hun omgeving overnemen: andere teams waarmee je samenwerkt, het directieteam,
maar ook de klanten, patiënten of cliënten.
Heb je met grensoverschrijdend gedrag te maken in je cliëntengroep,
dan zie je vaak dat ook in het team dat met die cliëntengroep werkt grenzen vervagen. Je wordt dus als het ware besmet met dezelfde patronen”

“En jij denkt dat dat bij ons ook aan de orde is?” vraagt Manon.
“Dat is bij ons zeker aan de orde” merkt Milan zacht en droogjes op.
Zijn buurvrouw, Maria, gniffelt erom.

Ronan heeft de opmerking van zijn collega duidelijk niet gehoord en zegt
“Nou, dat vind ik wel erg overdreven.”
“Hebben jullie de opmerking van Milan gehoord?” check ik.

“Nee” zegt Ronan. “Milan, trek je bek eens wat harder open jongen.”

Hier-en-nu

“Nou dit dus.” zeg ik droogjes.
Ik kijk rond.

Er wordt hard gelachen.
Dat is een teken dat er kwartjes vallen.

“Nee, maar even serieus….” zegt Manon.
“Hier moeten we wat mee hoor.
Ik vind het zo herkenbaar.
We willen veel te graag vriendjes worden.
Volgens mij zit daar de kern van het probleem!”

Verbinden

Als er niemand reageert, gaat ze verder met overtuigen.
Ik onderbreek haar.
“Manon, ben je benieuwd of meer collega’s jouw mening delen?”
“Eeuh, ja natuurlijk.”
“Dan zou ik een toetsvraag stellen in plaats van nog meer overtuigen.”
“Oh ja, ha ha! Euh wie herkent wat ik zeg?”
Er gaan meerdere handen omhoog.
Vooral van mensen die zich tot nu toe afzijdig hielden.

“Is het de moeite waard om deze theorie met elkaar te verkennen?” vraag ik.
Kun je je hand opsteken als je daar voor bent?
Alle handen gaan in de lucht.

 

Wil je verder geinspireerd worden? We organiseren op 24 juni iets bijzonders, samen met Annelies Meijers.
Een klein, intiem event voor teamcoaches. Met vakidioten die gul hun kennis en kunde delen en samen met jou gaan spelen rond het thema ’tegenbewegingen in teams’.

Kom je ook?! Klik hier voor meer informatie en inschrijven.

Over Firijn

Firijn ontgrendelt de kracht van groepen.

Er zit zoveel meer in een soepel werkend team. Meer plezier, meer inzet, meer commitment, meer snelheid en vooral: meer resultaat. In omzet, in klanttevredenheid, in prestaties, in efficiency, in kwaliteit. Om dat er uit te halen, moet je soms wél stevig ingrijpen. En dan heb je aan ons een goeie.
We hebben een behoorlijk afwijkende werkwijze van de meeste andere coaches.

In alles wat we doen nemen we de groep als geheel als uitgangspunt – niet het individu. Omdat we geloven dat échte verandering, verandering die blijft, alleen in de onderlinge dynamiek kan plaatsvinden. Het is de interactie die teams kan bouwen en breken.

Ben je geïnteresseerd geraakt? Aarzel in dat geval niet om contact met ons op te nemen. Wij zijn er voor je. En voor je team.